ഡോ. ജോർജ് എം. കാക്കനാട്
ഹൂസ്റ്റൺ: അമേരിക്കയും ചൈനയും തമ്മിൽ അടുപ്പം വർദ്ധിച്ചു വരുന്നോ എന്നാണ് ലോകം ഇപ്പോൾ ചർച്ച ചെയ്യുന്നത്. അടുപ്പം എന്നതിൽ ഉപരി എന്നതിനേക്കാൾ, മത്സരാധിഷ്ഠിതമായ ഒരു സഹകരണത്തിന്റെ പാതയിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു എന്ന് പറയുന്നതാവും കൂടുതൽ ഉചിതം എന്നാണ് രാഷ്ട്രീയ നിരീക്ഷകർ വിലയിരുത്തുന്നത്.
ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ രണ്ട് സാമ്പത്തിക ശക്തികളായ ഈ രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് വർഷങ്ങളായി വലിയ പിരിമുറുക്കങ്ങളിലൂടെയാണ് കടന്നുപോയത്. വ്യാപാരയുദ്ധം, തീരുവകൾ വർദ്ധിപ്പിക്കൽ, സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ കൈമാറ്റം സംബന്ധിച്ച തർക്കങ്ങൾ, തായ്വാൻ, ദക്ഷിണ ചൈനാ കടൽ തർക്കങ്ങൾ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ ഇരുവരും നേർക്കുനേർ നിന്നിരുന്നു.
ബന്ധത്തിലെ നിലവിലെ മഞ്ഞുരുക്കവും “ജി-2” ചർച്ചകളും
സമീപകാലത്ത്, പ്രധാനമായും വ്യാപാര ചർച്ചകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഇരുരാജ്യങ്ങളും തമ്മിൽ ഒരു മഞ്ഞുരുക്കം പ്രകടമാണ്. ഇരുരാജ്യങ്ങളിലെയും നേതാക്കൾ തമ്മിലുള്ള കൂടിക്കാഴ്ചകളും വ്യാപാര കരാറുകൾക്കുള്ള പ്രാഥമിക ധാരണകളും ഈ മാറ്റത്തിന് തുടക്കമിട്ടു എന്നാണി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത്. അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് ചൈനീസ് പ്രസിഡന്റ് ഷി ജിൻപിങ്ങുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്ക് മുന്നോടിയായി “ജി-2” (G-2) എന്ന പ്രയോഗം ഉപയോഗിച്ചത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. ലോകകാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുന്നതിൽ അമേരിക്കയും ചൈനയും ഒരുമിച്ച് നിന്ന് മുന്നോട്ട് പോകണം എന്ന സൂചനയാണ് ‘ജി-2’ സങ്കൽപ്പം നൽകുന്നത്.
സാമ്പത്തിക സ്ഥിരത, കാലാവസ്ഥാ മാറ്റം പോലുള്ള ആഗോള വെല്ലുവിളികൾക്ക് പരിഹാരം കാണാൻ ഇരു രാജ്യങ്ങൾക്കും ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കേണ്ടി വരും എന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ അംഗീകാരമാണിത്. എങ്കിലും, അതൊരു പുതിയ സൈനിക-രാഷ്ട്രീയ സഖ്യമായി രൂപപ്പെടുന്നു എന്ന് പറയാനാവില്ല; മറിച്ച്, ഒരു സാമ്പത്തിക-ആഗോള ഭരണകൂട (Duopoly) ക്രമത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റത്തെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.
ബന്ധങ്ങളിൽ ‘അടുപ്പം’ ഉണ്ടാകുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഇരു രാജ്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള തന്ത്രപരമായ മത്സരം ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു. തായ്വാൻ, ദക്ഷിണ ചൈനാ കടൽ, ചൈനയുടെ വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന സൈനിക ശക്തി, മനുഷ്യാവകാശ പ്രശ്നങ്ങൾ, നിർണ്ണായക സാങ്കേതികവിദ്യകളുടെ മേലുള്ള ആധിപത്യം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ അമേരിക്കൻ ഭരണകൂടത്തിന് ചൈനയോടുള്ള സമീപനം ഇപ്പോഴും കടുത്ത മത്സരത്തിന്റേതാണ്. Quad പോലുള്ള സഖ്യങ്ങളിലൂടെയും ഇന്തോ-പസഫിക് തന്ത്രങ്ങളിലൂടെയും ചൈനയുടെ സ്വാധീനത്തെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള അമേരിക്കയുടെ നീക്കങ്ങൾ ഈ മത്സരം വ്യക്തമാക്കുന്നു. അതിനാൽ, താൽക്കാലിക സാമ്പത്തിക ധാരണകൾ ഉണ്ടാകുന്നുണ്ടെങ്കിലും, വിശാലമായ ഒരു സഖ്യത്തിലേക്കുള്ള വഴി അടഞ്ഞുകിടക്കുകയാണ്.
ഇന്ത്യയെ എങ്ങനെ ബാധിക്കും
യുഎസ്-ചൈന ബന്ധത്തിലെ മാറ്റങ്ങൾ ഇന്ത്യയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സങ്കീർണ്ണമായ സാഹചര്യമാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. യുഎസ്-ചൈന വ്യാപാര തർക്കം നിലനിന്നപ്പോൾ, പല ആഗോള കമ്പനികളും തങ്ങളുടെ ഉൽപ്പാദന കേന്ദ്രങ്ങൾ ചൈനയിൽ നിന്ന് ഇന്ത്യപോലുള്ള രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് മാറ്റാൻ ആലോചിച്ചിരുന്നു. ഇരുരാജ്യങ്ങളും തമ്മിൽ വ്യാപാര കരാറുണ്ടാകുമ്പോൾ, ചൈനീസ് ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ യുഎസ് വിപണിയിൽ കൂടുതൽ മത്സരക്ഷമമാവുകയും, അതുവഴി ഈ നിക്ഷേപ മാറ്റത്തിന്റെ വേഗത കുറയാനും സാധ്യതയുണ്ട്.
പ്രധാന പങ്കാളി എന്ന സ്ഥാനത്തിന് കോട്ടം ഉണ്ടാകും എന്നും വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു. അമേരിക്കയും ചൈനയും തമ്മിൽ ഒരു ‘ജി-2’ ധാരണയിലേക്ക് എത്തുകയാണെങ്കിൽ, അന്താരാഷ്ട്ര വേദിയിൽ ഇന്ത്യയുടെ തന്ത്രപരമായ പ്രാധാന്യം കുറഞ്ഞതായി തോന്നാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.
യുഎസ്-ചൈന ബന്ധം മെച്ചപ്പെടുമ്പോൾ, പ്രധാന തന്ത്രപരമായ പങ്കാളി എന്ന നിലയിൽ ഇന്ത്യയ്ക്ക് അമേരിക്കയുമായി കൂടുതൽ അനുകൂലമായ ഉഭയകക്ഷി വ്യാപാര കരാറുകൾ ഉറപ്പിക്കാൻ സാധിക്കും. വ്യാപാര തർക്കം പരിഹരിക്കുന്നത് ആഗോള സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് ഉത്തേജനം നൽകും, ഇത് ഇന്ത്യയുടെ കയറ്റുമതി മേഖലയ്ക്ക് പൊതുവിൽ ഗുണകരമാകും.
അതിർത്തി തർക്കങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, യുഎസ് തീരുവകൾ ഉയർത്തുന്ന വെല്ലുവിളികളെ മറികടക്കാൻ ഇന്ത്യയും ചൈനയും സാമ്പത്തിക സഹകരണത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകേണ്ടതുണ്ട് എന്ന ഒരു ചിന്താഗതിയും ഉയർന്നു വരുന്നുണ്ട്. അമേരിക്ക-ചൈന ബന്ധത്തിന്റെ ഗതിയെന്തായാലും, തന്ത്രപരമായ സ്വയംഭരണം നിലനിർത്തുക എന്നതാണ് ഇന്ത്യയുടെ വിദേശനയത്തിന്റെ കാതൽ. ഒരു വശത്ത്, ചൈനയുടെ സ്വാധീനത്തെ പ്രതിരോധിക്കാൻ Quad പോലുള്ള കൂട്ടുകെട്ടുകളിലൂടെ ഇന്ത്യ അമേരിക്കയുമായും സഖ്യകക്ഷികളുമായും ബന്ധം ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു. മറുവശത്ത്, അതിർത്തിയിൽ സമാധാനം പുലർന്നാൽ ചൈനയുമായി നല്ല ബന്ധം നിലനിർത്താനും ഉഭയകക്ഷി വ്യാപാരം മെച്ചപ്പെടുത്താനും ഇന്ത്യ തയ്യാറാണ്. ഈ സങ്കീർണ്ണമായ ലോകക്രമത്തിൽ, എല്ലാ പ്രധാന ശക്തികളുമായും ബന്ധം നിലനിർത്തുന്ന സന്തുലിതമായ ഒരു സമീപനമാണ് ഇന്ത്യ സ്വീകരിക്കുന്നത്. ഭാവിൽ അത് ഗുണകരമാകും എന്ന് തന്നെ ആണ് വിലയിരുത്തുന്നത്.
