‘മുലയൂട്ട് പെണ്ണുങ്ങളൂടെ അധിദേവത’ എന്ന തലക്കെട്ടിൽ എഴുത്തുകാരി ഇന്ദു മേനോൻ ഫെയ്സ്ബുക്കിൽ പങ്കുവെച്ച കുറിച്ച് ശ്രദ്ധേയമാകുന്നു. വലിയ സ്തനങ്ങളുള്ളതിനാൽ കൗമാരകാലത്ത് നേരിട്ട അവഹേളനവും പരിഹാസവും പ്രസവശേഷം ഹൈപ്പർ ലാക്ടേഷൻ സിൻഡ്രോം മൂലം അനുഭവിച്ച പ്രയാസങ്ങളുമാണ് ഇന്ദു മേനോൻ നീണ്ട കുറിപ്പിൽ പറയുന്നത്.

പട്ടുപാവാടയും അണിഞ്ഞ് അമ്പലത്തിൽ പോയി വരുമ്പോൾ നേരിട്ട അപമാനത്തെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞാണ് അവർ പോസ്റ്റ് തുടങ്ങുന്നത്. ‘ടീ നീ തിന്നുന്നതൊക്കെ മുടിയിലേക്കും മൊലേൽക്കും ആണോടീ പോണേ?”എന്ന ചോദ്യമാണ് അന്ന് നേരിട്ടത്. അതും സീനിയറായി പഠിക്കുന്ന വിദ്യാർഥിയിൽ നിന്ന്. ഇതോടെ ഷാളുകൊണ്ട് മറയ്ക്കാതെ ഇനിമേൽ പുറത്തിറങ്ങിക്കൂടാ എന്ന ഉറച്ച തീരുമാനത്തിൽ താനെത്തിച്ചേർന്നെന്നും അവർ പറയുന്നു.

എട്ടാം ക്ലാസ്സുകാരിയുടെ യൂണിഫോം മുഴുപ്പിൽ നോക്കി ‘ഇവൾക്ക് ബ്രാ ഇട്ടുകൂടെ ‘ എന്നു അമ്മയ്ക്ക് സന്ദേശം അയച്ച ബയോളജി ടീച്ചറെ കുറിച്ചും ഇന്ദു മേനോൻ പോസ്റ്റിൽ പറയുന്നുണ്ട്. താൻ പ്രസംഗിക്കുമ്പോൾ സാരിക്കിടയിലൂടെ നെഞ്ചളവും മുഴുപ്പും വീഡിയോ എടുത്ത എഴുത്തുകാരനോട് യുദ്ധം ചെയ്ത അനുഭവവും അവർ പങ്കുവെയ്ക്കുന്നു.

രണ്ടാമത്തെ മകന്റെ ജനനശേഷം കടുന്നപോയ പ്രയാസങ്ങളും ഇന്ദു മോനോൻ വിവരിക്കുന്നു. തിരുവനന്തപുരം മെഡിക്കൽ കോളേജിലെ ജനറൽ വാർഡിൽ അടുത്ത ബെഡുകളിലെ സ്ത്രീകളുടെ പുരുഷൻമാരായ ബന്ധുക്കളിൽ നിന്ന് നേരിട്ട ചീത്ത നോട്ടങ്ങളായിരുന്നു അക്കാലത്തെ പ്രതിസന്ധി. ഒപ്പം അളവിൽ കൂടുതൽ പാൽ ചുരത്തുന്ന സ്തനങ്ങളും. അന്നു വലിയ ഒരു ബെഡ്ഷീറ്റെടുത്ത് തലവഴി തന്നെയും കുഞ്ഞിനെയും മൂടിയാണ് അവർ പാല് കൊടുത്തിരുന്നത്. ചുട്ടുവിയർത്ത, ശ്വാസം മുട്ടിയ മുലകുടി സെഷനുകളായിരുന്നു അതെന്നും അവർ ഓർക്കുന്നു.

ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് വീട്ടിലെത്തി ഭക്ഷണം കൂടിയതോടെ പാലിന്റെ അളവും കൂടി. ഇതോടെ ഡോക്ടർമാർ ഹൈപ്പർ ലാക്ടേഷൻ സിൻഡ്രോം ആണെന്ന് വിധിയെഴുതി. കുഞ്ഞ് കുടിച്ച് ബാക്കിയാകുന്ന പാൽ കെട്ടിക്കിടന്ന് പനിക്കാൻ തുടങ്ങി. പാൽ ചുരത്തുന്ന അത്ഭുത ജീവി എന്ന രീതിയിൽ ആളുകൾ അദ്ഭുതത്തോടെ നോക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒടുവിൽ ഓട്ടോമാറ്റിക് ബ്രെസ്റ്റ് പമ്പ് വാങ്ങിയതോടെ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തിയെന്നും ഇന്ദു മേനോൻ പറയുന്നു.

ഇതോടെ നിത്യവും ഒന്നരഗ്ലാസ്സ് പാൽ വീതം പമ്പ് വലിച്ചെടുത്തത് മിച്ചം വന്നുവെന്നും അമ്മ ആ പാൽ ബൂസ്റ്റിട്ട് കലക്കി സ്കൂളിൽ നിന്ന് വരുന്ന തന്റെ മകൾക്ക് നൽകിയെന്നും ഇന്ദു മേനോൻ പറയുന്നു. ചായക്ക് പാലില്ലാത്ത ദിവസം തന്റെ അനിയത്തി അറിയാതെ ഫ്രിഡ്ജിൽ നിന്നും മുലപ്പാലൊഴിച്ച് ചായയിട്ട് കുടിച്ച വിവരം സ്വകാര്യമായ് പറഞ്ഞ് അമ്മയോടൊപ്പം പൊട്ടിച്ചിരിച്ച രസകരമായ അനുഭവവും അവർ പങ്കുവെയ്ക്കുന്നുണ്ട്. 

സുഹൃത്തായ സുജാത ദത്തെടുത്ത ആറു ദിവസം പ്രായമായ കുഞ്ഞിന്റേയും ദാഹമകറ്റിയത് ഇന്ദു മേനോന്റെ പാലായിരുന്നു. ഇതോടെ മുലകളെക്കുറിച്ചുള്ള സകല അപകർഷതകളും മാറ്റിയെറിഞ്ഞ്, അപമാനങ്ങളെ ചവിട്ടിക്കളഞ്ഞ് താൻ അഭിമാനമുള്ള സ്ത്രീയായ് തലയുയർത്തിയെന്നും തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ദേവതയായി താൻ മാറിയെന്നും പറഞ്ഞാണ് ഇന്ദു പോസ്റ്റ് അവസാനിപ്പിക്കുന്നത്. 

ഇന്ദു മേനോന്റെ ഫെയ്സ്ബുക്ക് പോസ്റ്റിന്റെ പൂർണരൂപം

മുലയൂട്ട് പെണ്ണുങ്ങളൂടെ അധിദേവത

ഒരേ മുല ,.കൌമാരത്തിൽ അപമാനവും അപകർഷതയും നൽകി പെൺകുട്ടികളെ അപഹാസ്യരാക്കുന്നു…അതേ മുലകൾ യൌവ്വനത്തിൽ ലോക വിശപ്പിന്റെ കണക്കുകൾ തീർത്ത് അവരെ ദേവതയാക്കുന്നു.
അപമാനങ്ങൾ ഇങ്ങനെയാണു..അവൾ പതിനാറുകാരി അമ്പലത്തിൽ നിന്നും വരുന്നു. കുളത്തിനു സമീപത്തെ ഇടറോഡീലെ ചക്കരപ്പൂഴിയിൽ ചെരിപ്പിടാത്ത കാലുകൾ അമർത്തി പൂച്ചയെപ്പോലെ വരുന്നു. അസാധാരണമാം വിധം മെലിഞ്ഞ ഉടൽ.. ആ മെലിച്ചിലിനു യോജിക്കാത്ത വിധം, കറുത്ത പട്ടുബ്ലൌസ്സിൽ മുറുകി നിൽക്കുന്ന വലിയ നെഞ്ച്. ഞൊറിയൻ കസവ് പാവാടയുടെ അരികുകളിൽ സ്വർണ്ണനൂൽമാങ്ങാച്ചിത്രം മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നു.. നിറയെ പിങ്ക് ആമ്പലുകൾ നിറഞ്ഞ കുളത്തിൽ നിന്നും കടലിലേക്ക് ആഞ്ഞടിക്കുന്ന ആമ്പൽമണക്കാറ്റ്. അഴിച്ചു പരത്തിയ ഈറൻ മുടി തണുത്ത് കുളിർന്ന് പറക്കുന്നു. അവളുടെ കാലുകളിൽ അച്ഛൻ വാങ്ങിക്കൊടുത്ത, തമിഴത്തിപ്പാദസരത്തിന്റെ ആയിരം മുത്തുകൾ കുലുങ്ങുന്നുണ്ട്. കൌമാരത്തിന്റെ തിളങ്ങുന്ന പുഞ്ചിരി. ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച തല. ഗർവ്വമായ് ജിമിക്കികൾ…
‘എടീ’ കലുങ്കിൽ നിന്നൊരു കഞ്ചാവ് മണക്കുന്ന വിളി..
‘ടീ നീ തിന്നുന്നതൊക്കെ മുടിയിലേക്കും മൊലേൽക്കും ആണോടീ പോണേ?” കേട്ടത് സത്യമാണോ എന്ന ഞെട്ടലിൽ നിന്നും അവൾ വിമുക്തമാകും മുമ്പേ പട്ടുടുപ്പിന്റെ ബട്ടണുകൾ പൊട്ടിപ്പോകും വിധം അശ്ലീലകരമായ ഒരു പുരുഷനോട്ടത്തിൽ അവൻ വിടലച്ചിരി ചിരിച്ചു.
തൊലി പൊളിയുന്ന അപമാനം.. മുലകൾ ഇത്രമേൽ ആഭാസകരവും നിന്ദാകരവുമാണെന്ന അവബോധം.. ഷാളുകൊണ്ട് മറയ്ക്കാതെ ഇനിമേൽ പുറത്തിറങ്ങിക്കൂടാ എന്ന ഉറച്ച തീരുമാനം… നീണ്ടമുലകളും നീണ്ടമുടിയിഴകളും പെണ്മയല്ല, പെൺശരീര നിന്ദയാണെന്ന ഉള്ളുലച്ചിലൂടെ തല കുമ്പിട്ട് നടന്നു പോകേണ്ടി വന്ന കൌമാര ഗതികേട്…
മുല അഴകുമമൃതുമല്ല രക്തത്തുടുപ്പിൽ പുരുഷവിശപ്പിന്റെയാഴമളക്കുന്ന കേവല മാംസക്കഷണമാണെന്ന തിരിച്ചറിവ്.. എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. എന്റെ കോളേജിൽ സീനിയറായി പഠിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥിയാണു എന്നെ അപമാനിച്ചത് എന്ന വേദന. പരാതിയുമായ് ചെന്ന എന്നെ പ്രിൻസിപ്പാളിനടുത്തേയ്ക്ക് പറഞ്ഞുവിടാത്തതിന്റെ ദേഷ്യം. എന്ത് ലോകം എന്ന് ഞാൻ വെറുപ്പോടെ അറപ്പോടെ ചിന്തിച്ചു.
കണ്ണാടിയുടെ മുമ്പിൽ എന്റെ കണ്ണുകൾക്കു മുമ്പിൽ തന്നെ ലജ്ജയോടെ കൂമ്പി നിന്ന മുലകളുടെ നാണച്ചിരി…, വലിയ മുലകളുള്ള സ്ത്രീ നിരന്തരം അപമാനിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടേ ഇരിക്കുമെന്ന് എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു…
മുലയപമാനങ്ങളുടെ വൻതുടക്കം മാത്രമായിരുന്നു അത്. അതിനു മുമ്പ് സ്കൂൾ കാലത്ത് എട്ടാം ക്ലാസ്സ്കാരിയുടെ യൂണിഫോം മുഴുപ്പിൽ നോക്കി
‘ഇവൾക്ക് ബ്രാ ഇട്ടുകൂടെ ‘ 
എന്ന് അമ്മയ്ക്ക് സന്ദേശം കൊടുത്ത ബയോളജി റ്റീച്ചറുടെ വല്ലാത്തകണ്ണുകൾ എന്നെ നാണം കെടുത്തിയിരുന്നു.
ശേഷം വീഡിയോ ക്യാസറ്റുകൾ വാടകയ്ക്കെടുക്കാൻ ചെന്ന പെണ്കുട്ടിയെ പുറകിൽ നിന്നു ബലാത്കാരമായ് കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരു കൈ കൊണ്ടവളുടെ വായും മറു കൈകൊണ്ട് അവളൂടെ നെഞ്ചുമമർത്തി ചെവിട്ടിൽ
‘നിനക്ക് മുലക്കണ്ണുകളില്ലെ’ എന്ന് ഓക്കാനച്ചോദ്യത്തിൽ എന്റെ പെണ്മയെ മുഴുവൻ വഴിവക്കിലിരുന്ന് ഛർദ്ദിച്ച് കളയിപ്പിച്ച അപരിചിതനായ ചെറുപ്പക്കാരൻ എന്നെ അവമതിയുടെയും നിന്ദയുടെയും ചതുപ്പിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടിരുന്നു..
എഴുത്തുകാരി പ്രസംഗിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ സാരിക്കിടയിലൂടെ നെഞ്ചളവും മുഴുപ്പും വീഡിയോ എടുത്ത എഴുത്തുകാരനോട് യുദ്ധം ചെയ്തപ്പോൾ
‘ഉരുകത്തൊന്നുമില്ലല്ലോ’ ‘തൊട്ടിട്ടൊന്നുമില്ലല്ലോ’ എന്നൊക്കെയുള്ള പ്രതികരണങ്ങൾക്ക് മുമ്പീൽ നിസ്സഹായതയും അപമാനവും കലർന്ന് തല കുമ്പിട്ടു നിന്നവളെ പഴിപറഞ്ഞ ചിലർ, ഞരമ്പ് രോഗിയായ എഴുത്തുകാരനേക്കാളുമപ്പുറം അപമാനം നൽകിയിരുന്നു.. …
ആതുരകാലങ്ങളിൽ, ഹൃദയമിടിപ്പ് ഒന്നോ രണ്ടോ തവണ തെറ്റിയോയെന്ന് പരിശോധിക്കുന്ന ഇക്കോമുറിയിൽ, പ്രാണന്റെ നെടുമ്പിടച്ചിലികൾ പകർത്തെ നിശ്ചലമായ കയ്യ്.. അലിവോടും കരുണയോടെയും രോഗിയെ നോക്കേണ്ടുന്നതിനു പകരം യൌവ്വനം യുദ്ധം ചെയ്യുന്ന വിരലുകളോടെ മെഡിക്കൽ ജെൽ പശപ്പ് മുലച്ചുണ്ടിൽ തൊട്ട് ‘ഗോർജ്യെസ്സ്’ എന്ന് കണ്ണിൽ കത്തിയ കാമത്തോടെ പറഞ്ഞപ്പോൾ എഴുന്നേറ്റോടാനാകാത്ത എന്റെ അവസ്ഥയിൽ കടുത്ത ആത്മനിന്ദയാൽ ഉരുകി, ഞാൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു..
എല്ലാ വലിയമുലക്കാരിപ്പെണ്ണുങ്ങളെയും പോലെ വളർച്ചയുടെ എല്ലാകാലങ്ങളിലും എനിക്ക് എന്റെ നെഞ്ച് അപമാനകരമായ് തോന്നി. വഴിവക്കിൽ, സ്കൂളിൽ, കോളേജിൽ, അമ്പലങ്ങളിൽ, ആശുപത്രികളിൽ, തൊഴിലിടങ്ങളിൽ, പ്രസംഗവേദികളിൽ ഒക്കെ സദാ അപമാനിക്കപ്പെട്ടു. ഈ അപമാനങ്ങളെ മറികടന്ന അപൂർവ്വം പെൺസുഹൃത്തുക്കളിൽ ചിലരെങ്കിലും എനിക്ക് ആത്മവിശ്വാസം തരാൻ പരിശ്രമിച്ചിരുന്നു. ഷാൾ മടക്കി വലിച്ചെറിയാൻ അവരെന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. സ്ത്രീകൾ യുദ്ധവും സമരവുമൊക്കെ ചെയ്താണു മാറ് മറയ്ക്കാൻ അവകാശം വാങ്ങിയതെന്നും മാറു മറയ്ക്കൽ എന്റെ കൂടി അവകാശമെന്നും ഞാൻ വീറോടെ വാദിച്ചു. തമാശകൾക്കുള്ളിലും വലിയ മുലകൾ ചുമക്കുന്ന ഓരോ സ്ത്രീയും പൊതുയിടത്തിൽ കാഴ്ചവസ്തുവാകുന്നെന്ന സത്യം ഞാൻ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു…
‘അവറ്റകളുടെ കണ്ണുകൾ കുത്തിപ്പൊട്ടിക്കണം’ പെണ്ണുങ്ങൾ പിറുപിറുത്തു.
ഈ അപമാനം പലപ്പോഴും പല പ്രശ്നങ്ങളിലും എന്നെ കൊണ്ട് ചാടിച്ചിട്ടുണ്ട്. കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കാതെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ , അല്ലെങ്കിൽ സംഭാഷണത്തിനിടെ കണ്ണ് നെഞ്ചിലേക്കൊർന്നു വീഴുന്ന കുറച്ച് പേരോട് സംസാരിക്കാൻ പോലും മടിയായി. ഒരിക്കൽ ഒരു മുലനോട്ടക്കാരനിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കെ ഒരു കാറ്റിൽ റ്റ്രാപ്പിൽ വീണു എന്റെ കാലു കുടുങ്ങി. എനിക്ക് വലിയ മുറിവ് വരെ പറ്റി. 
എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളാണു എന്നെ സത്യത്തിൽ കൌമാരകാലത്തിൽ മുഴുവൻ എന്നെ പിന്തുടർന്ന ആ അപമാനത്തിൽ നിന്നും കൈപിടിച്ച് കയറ്റിയത്. ഓരോ കുഞ്ഞുങ്ങളും ഓരോ പെണ്ണുങ്ങളെയും ദേവതമാരാക്കി മാറ്റുകയാണു. വിശപ്പകറ്റി വാത്സല്യമുതിർത്ത് ഓരോ തുള്ളി അമ്മിഞ്ഞപ്പലൊപ്പം പ്രപഞ്ചത്തെ ഊട്ടുകയാണു ഓരോ അമ്മമാരും. എന്റെ രണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങൾ കൂടാതെ മറ്റ് രണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കുകൂടി അമ്മയായിട്ടുണ്ട് ഞാൻ. രണ്ട് മുലകുടിബന്ധങ്ങൾ… ഓരോ മുലകുടിപ്പരിശവും ചോരപ്പരിശത്തോളം തീവ്രമായത്. എന്റെ കുട്ടിക്കാല കൂട്ടുകാരികൾ സുലൈക്കയും സുഹറയുമൊക്കെ പഠിപ്പിച്ച് തന്നത്. ഓരോ തുള്ളി മുലപ്പാലിനും കണക്കുണ്ട്. അമ്മക്കണക്ക്. ജാതിയില്ലതിനു. മതമില്ലതിനു…. രക്തബന്ധത്തേക്കാൾ തീവ്രമായി വരുന്ന, വളരുന്ന ഒരു ബന്ധമായി അത് മാറുന്നു…
രണ്ടാമത്തെ മകന്റെ ജനനശേഷം മരണവും രോഗവുമായിട്ടുമൊക്കെ വല്ലാത്തൊരു യുദ്ധം ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ഞാൻ. മെഡിക്കൽ കോളേജിലെ പ്രസവ വാർഡിലെ പേറും ദുരിതങ്ങളും, അമ്മ എന്ന മഹത് സങ്കൽപ്പത്തിനു ഹൃദയത്തിലുയർത്തിവെച്ച പവിത്രതയൊക്കെ കളയിച്ചു കളഞ്ഞു. തീർത്തും ബയോളജിക്കലായ പരിണാമപ്രക്രിയയിലുപരിയായ് ഗർഭം, പ്രസവം, മുലയൂട്ടൽ എന്നിവയ്ക്കൊന്നും ഒരു പ്രാധാന്യവും ഉണ്ടാകേണ്ടതില്ല എന്നൊരു മാനസികാവസ്ഥയിലായിരുന്നു ഞാൻ. പോസ്റ്റ്പാർട്ടം ഡിപ്രഷന്റെ കടുപ്പത്തിനൊപ്പം ഹൃദ്രോഗവും കൂടിയായപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു നിർമമതാവസ്ഥയിലേക്ക് ഞാൻ മാറിയിരുന്നു.
മരണക്കിടയ്ക്കയിൽ വെച്ച് എനിക്ക് ലോകത്തെപ്രതിയുള്ള എല്ലാ സന്തോഷങ്ങളും നശിച്ചുപോയിരുന്നു. മക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യഥ നഷ്ടപ്പെട്ടു. ദൈവത്തെപ്രതിയുള്ള വിശ്വാസങ്ങൾ പൊയ്പ്പോയി. വൃദ്ധരായ മാതാപിതാക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള ആധികൾ ഇല്ലാതായി. മരണത്തെ ഭയമില്ലാതായി. ജീവിതാസക്തികളും നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഞാനൊരു സ്വാർഥയായി മാറീ. എല്ലാ വിഷാദനിർമമതകളിലും സ്വാർത്ഥത പുരണ്ട് കിടപ്പുണ്ട്. എന്നിലേക്ക് എനിക്കായ് ചുരുങ്ങുന്ന മനുഷ്യരാണു വിഷാദകാരികളാകുന്നത്. പക്ഷെ എന്റെ ശരീരം അപ്രകാരമായിരുന്നില്ല. ആശുപത്രിക്കിടക്കയിലേക്ക് രണ്ട് മണിക്കൂറ് ഇടവിട്ട് കടന്നുവരുന്ന എന്റെ ഹിഢുംബൻ ചെക്കനെന്നെ നെഞ്ചിൽ തൊടുന്ന പാട് മുലകൾ ചുരക്കാൻ തുടങ്ങി…അവനെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുന്ന നിമിഷം എന്റെ മുന്നുടുപ്പുകൾ പാലാൽ നനഞ്ഞു കുതിർന്നു… അമിതമായ മിൽക്ക് പ്രൊഡക്ഷനായിരുന്നു അക്കാലത്തെ രണ്ടാമത്തെ പ്രശ്നം, കണ്ണീരുപോലെ വിഷാദം ചുറയുന്ന ഓരോ മാത്രയിലും പാൽ ചുരക്കാനാരംഭിച്ചു.. 30 ബ്രെസ്റ്റ് പാഡുകൾ വരെ ഉപയോഗിച്ച ദിവസമുണ്ട്. നനഞ്ഞ ഉടുപ്പും പാൽമണക്കുന്ന കട്ടിലുകളൂം മുലകുടിയ്ക്കു ശേഷം മിൽക്ക്ബാത്ത് നടത്തുന്ന മകനും കൂടെ വിഷാദവും..
‘എനിക്ക് വയ്യ’ ഞാൻ ഡോക്ടറോട് പറഞ്ഞു.
‘പാലുത്പാദനം കുറയ്ക്കാൻ മരുന്നുണ്ടോ?
”ഇല്ല.. വറ്റിയ്ക്കുന്ന മരുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ ഞാൻ എഴുതുകയില്ല’ ഡോക്ടർ അലിവോടെ വിസമ്മതിച്ചു.
‘എനിക്ക് നാണക്കേടാകുന്നു. അടുത്ത ബെഡ്ഡുകാരൊക്കെ നോക്കുന്നു’ ഞാൻ പരാതിപ്പെട്ടു നോക്കി.
‘യൂ ആർ സോ ലക്കി.. അത് കാര്യമാക്കണ്ട’
ഡോക്ടർ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. അക്കാലത്ത് മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ വെച്ച് പാലുകൊടുക്കുക ഏറെ ശ്രമകരമായിരുന്നു. അടുത്ത കിടക്കയിലെ സ്ത്രീയുടെ ബന്ധുക്കളായ പുരുഷന്മാർ വലിയ ശല്യമായിരുന്നു ഓരോരുത്തർക്കും. സ്വന്തം ഭാര്യയോ പെങ്ങളോ മുലയൂട്ടുന്നത് കണ്ടില്ലേലും വേണ്ടൂലാ അടുത്ത ബെഡ്ഡുകാരി മുലകൊടുക്കുന്നത് കണ്ടേ പറ്റൂ എന്ന് പ്രതിജ്ഞയെടുത്തവരായിരുന്നു പലരും. ഏറ്റവും വലിയ തുറിച്ച് നോട്ടങ്ങളുടെ ഇടമതാണു. മെഡിക്കൽക്കോളെജ് ജെനെറൽ വാർഡ്. ജെഴ്സ്സിപ്പശുവിനെപ്പോലെ കുത്തിയിരിക്കുന്ന എനിക്കും കിട്ടിയിരുന്നു അത്തരം ചീത്ത നോട്ടങ്ങൾ. വലിയ ഒരു ബെഡ്ഷീറ്റെടുത്ത് തലവഴി എന്നെയും കുഞ്ഞിനെയും മൂടാൻ ഞാനമ്മയോട് ആവശ്യപ്പെടും. ചുട്ടുവിയർത്ത, ശ്വാസമ്മുട്ടിയ മുലകുടിസെഷനുകൾ.. ഇരുട്ടിന്റെ തുറിച്ച് നോട്ടത്തിന്റെ സമയങ്ങൾ. ആളുകൾ എന്നെയും കുഞ്ഞിനെയും പരസ്യമായ് നോക്കി. തലമൂടിപ്പാലുകുടി. ചിലർ ഉപദേശിച്ചു
‘കുഞ്ഞ്ക്ക് സ്വാസം കിട്ടൂല’
‘കിട്ടണ്ട. ഇങ്ങളെ മോനൊക്കെ വേറെ പണിയില്ലാതിരിക്കല്ലെ. എനിക്കും എന്റെ കുട്ടിയ്ക്കും അത്ര ശ്വാസം മതി’ ഞാൻ എടുത്തടിച്ച മറുപടിയിൽ അവരെ നിശബ്ദരാക്കി… ആയിരം മനുഷ്യരുടെ ചൂടു. കാറ്റ് കയറാത്ത വാർഡ്. … ചുടുകാറ്റുണ്ടാക്കുന്ന പങ്ക. പാലൊഴുകി വേദനിക്കുന്ന മുലകൾ. സിസേറിയൻ മുറിവിന്റെ വേദന. എത്ര സൌമ്യയായ സ്ത്രീയും പരുക്കനായി മാറുന്ന സന്ദർഭമാണത്..
തുറിച്ച് നോട്ടങ്ങളിൽ 10-18 ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. മൊബൈലിൽ അമ്മിഞ്ഞകുടീ പകർത്തിയ വീരനെ സെക്യൂരിറ്റിയെക്കൊണ്ട് പിടിപ്പിച്ചും, ഒരുത്തനിട്ട് മുഖത്ത് കുത്തിയും, നിരന്തരപരാതി അധികൃതർക്ക് നൽകിയും പെണ്വാർഡുകളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന നോട്ടക്കാരെ ഞാൻ സദാ ദ്രോഹിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു…
ആശുപത്രി വാസം കഴിഞ്ഞു…
കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമായി. വീട്ടിലെത്തി നല്ല ഭക്ഷണവും മുട്ടയും പാലും ഇലക്കറികളും തട്ടി അമ്മപ്പശു പാൽചുരത്ത് ഒന്നുകൂടി വർദ്ധിപ്പിച്ചു. അപകടകരമാം വിധം പാലുത്പാദിപ്പിക്കുന്ന മനുഷ്യ യന്ത്രമായ് ഞാൻ പരിണമിച്ചു. വീട്ടിലെ പണിക്കാരികളും അയൽപക്കക്കാരികളും മൂക്കത്ത് വിരൽ വെച്ചു. 
”ഹൈപ്പർ ലാക്ടേഷൻ സിൻഡ്രോം. വളരെ അപൂർവ്വമായിക്കാണുന്ന് ഒന്നാണു” ഡോക്റ്റെർ വിധിയെഴുതി.
‘ഇതെന്താപ്പോ ഇങ്ങനെ?’ സന്ദർശകരും അയല്വാസികളും മൂക്കത്ത് വിരല്വെയ്ക്കുന്നു.
പാലോട് പാൽ… ഉടുപ്പിൽ, കിടക്കയിൽ, കുഞ്ഞിന്റെ ഉടലിൽ, തറയിൽ. കിടക്കവിരി പാലിൽ കുതിർന്നു… വേതുവെള്ളം കുളിമുറിത്തറയിൽ വെളുത്തനിറത്തിൽ പാലിട്ടൊഴുകി. ഗർഭശുശ്രൂഷക്കാരി എന്നെ തുറിച്ച് നോക്കി.. പാൽ ചുരത്തുന്ന അത്ഭുത ജീവി. ഓരോ രണ്ട് മണിക്കൂറിലും കുഞ്ഞിനു നിർബന്ധമായ് ഞാൻ പാലു കൊടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കും… കുഞ്ഞ് കുടിച്ചതിനു ശേഷവും മിച്ചമാകുന്ന പാലു കെട്ടി നെഞ്ച് വേദനിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. ചെറുങ്ങനെ പനിയ്ക്കാനും. പാൽ മുഴുവനായ് കറന്ന് പോയില്ലെങ്കിൽ കുത്തിയെടുക്കേണ്ടി വരും എന്നത് കേട്ട് ഞാൻ പേടീ പൂണ്ടു വിറച്ചു. പാലില്ലാതെ പ്രശനമനുഭവിക്കുന്ന അനേകം പെണ്ണുങ്ങളുണ്ട്. പാൽ ചുരത്തിനാൽ പ്രശ്നമനുഭവിക്കുന്നവർ ഉണ്ടോ? ഗൂഗിളിൽ പരതലല്ലാതെ മറ്റെന്തുണ്ട്. 
ഓട്ടോമാറ്റിക് ബ്രെസ്റ്റ് പമ്പ്. അത്ഭുതകരമായ സൊല്യൂഷൻ. 10,000 രൂപ ചിലവാക്കി സാധനം വാങ്ങിച്ചെടുത്തു. അത്ഭുതകരമായ യന്ത്രം. പാൽ വലിച്ചെടുക്കുന്നതിൽ മികവ്. എന്റെ ജീവിതം സമാധാനപൂർണ്ണമായി. നിത്യവും ഒന്നരഗ്ലാസ്സ് പാൽ വീതം പമ്പ് വലിച്ചെടുത്തത് മിച്ചം വന്നു. ചെറിയ മകനു അത്രപാൽ കുടിയ്ക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. എന്റെ അമ്മ സൂത്രക്കാരി യായി. മകൾക്ക് കുടിക്കാനുള്ള പശുമ്പാൽ വാങ്ങൽ നിർത്തി. അവൾ സ്കൂളിൽ നിന്നും വരുമ്പോൾ ബൂസ്റ്റിട്ട് കലക്കി മിച്ചം വന്ന അമ്മിഞ്ഞപ്പാൽ കുടിക്കാൻ കൊടുത്തു… ചായക്ക് പാലില്ലാത്തദിവസം പാവം എന്റെ അനിയത്തി അറിയാതെ ഫ്രിഡ്ജിൽ നിന്നും മുലപ്പാലൊഴിച്ച് ചായയിട്ട് കുടിച്ച വിവരം സ്വകാര്യമായ് പറഞ്ഞ് ഞാനുമമ്മയും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. അനിയന്റെ കുഞ്ഞുമകൻ ബൂസ്റ്റിട്ട് കൊടുത്ത എന്റെ പാൽ മടുമടാകുടിച്ചു. എന്റെ വീട്ടിലെ ആൾറ്റൈം മിൽക്ക് ദേവതയായ് ഞാൻ തിളങ്ങി…. മുലയൂട്ട് ദേവത.. ഒരു പക്ഷെ അധിദേവത തന്നെയും….
കഥ തീരുന്നില്ല…
വർഷങ്ങളായി എന്റെ സുഹൃത്തായിരുന്ന സുജാതയ്ക്ക് കുട്ടികൾ ഇല്ലായിരുന്നു. ഏറെ ചികിത്സകൾക്ക് ശേഷം കുഞ്ഞുണ്ടാകില്ലെന്ന തോന്നലിൽ അവൾ ഒരു പെണ്കുഞ്ഞിനെ ദത്തെടുത്തു. ഏതാണ്ട് ഞാൻ ആശുപത്രിയിലായിരുന്ന സമയത്ത് അതിന്റെ നിയമകാര്യങ്ങളുടെ തിരക്കിലായിരുന്നു അവൾ.. എന്നെ വിളിക്കാനോ കാണാനോ അവൾക്ക് ആ സമയത്ത് സാധിച്ചിരുന്നില്ല. എന്റെ പാൽജന്മകഥകൾ കൂട്ടുകാരികൾക്കിടയിൽ കൌതുകക്കഥയായ് പരക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സുഹൃത്തുകൾ പാൽ കാരണം ദുഃഖിക്കാനാവാത്ത എന്നിലെ വിഷാദരോഗിയെ പരിഹസിച്ച് ചിരിച്ചു…
കരയാൻ കഴിയൂല ഓക്ക്. കരയാൻ വിചാരിക്കുമ്പോ പാലു ചൊരക്കുന്നു. ഭീകര പ്രശ്നമാണു. സങ്കടം വരുമ്പോ കരയുന്ന അമ്മിഞ്ഞ” അവർ പൊട്ടിപ്പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. സംഗതി സത്യവുമായിരുന്നു. വിഷാദം വർദ്ധിക്കുമ്പോൾ പാലുത്പാദനം കൂടി. എനിക്ക് പിരാന്ത് പിടിച്ചു.
സുജാത ഈ കഥകളൊക്കെ കേട്ട് ചിരിക്കാതെ, വിചിത്രമായ ആവശ്യവുമായി എന്നെ സമീപിച്ചു…. ആശുപത്രിയിലെ അപരിചിതനായ കുട്ടിയ്ക്ക് പാലു കൊടുത്ത എന്നെയായിരുന്നു അവൾക്കാവശ്യം. അവളുടെ ദത്ത്മകൾക്ക് പശുപ്പാലും പൊടിപ്പാലും അലർജിയായി വയറ്റിൽ നിന്നും ചോര വരുന്നുവെത്രെ. അവളുടെ കുഞ്ഞിനു ഞാൻ പാലു കൊടുക്കണം. അവൾക്ക് ചോദിക്കുവാൻ ഒരു മടിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. 
‘നിന്റെ മകൻ കുടിച്ച് കഴിഞ്ഞ് മിച്ചം വരുന്നത് മതി.. പ്ലീസ്സ്’ ഞാനവളെ തുറിച്ച് നോക്കി. എന്ത് ഭാവിച്ചാണു. എന്തൊരൌചിത്യമില്ലായ്മയാണു ചോദിക്കുന്നത്? എന്റെ ഭർത്താവിനിഷ്ടപ്പെടുമോ? വീട്ടുകാർക്കിഷ്ടപ്പെടുമോ? ഞാൻ നിശബ്ദയായ്
‘ഹ ഹ .. ജേഴ്സ്സിപ്പശു വെറ്റ്നേഴ്സ്സിന്റെ ജോലികൂടി തുടങ്ങാൻ പോണു’ എന്റെ കൂട്ടുകാരികൾ എന്റെ അമ്പരപ്പിനെയും ഞങ്ങൾക്കിടയിലെ കനത്തിനെയും ലഘൂകരിക്കാൻ തമാശകൾ പറഞ്ഞു.. സുജാത ഒട്ടും തമാശയിലായിരുന്നില്ല. ആറു ദിവസം പ്രായമായ ചെറിയ പെണ്കുട്ടി അവളുടെ കയ്യിൽകിടന്ന് എന്റെ മറുപടി കാത്ത് നിന്നു… അതിന്റെ ചുണ്ടുകളും വയലറ്റ്പൂവുകൾ പോലെ നിർജ്ജലീകരിച്ച് വാടിയിരുന്നു..
‘നീയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല’
‘ഏയ്യ്’ എന്താണു പറയേണ്ടതെന്ന് ഞാൻ ഓർത്ത് നോക്കി. ഇല്ലെന്നോ ഉണ്ടെന്നോ പറയാൻ എനിക്ക് വിഷമമനുഭവപ്പെട്ടു… 
‘പ്ലീസ്സ്. എനിക്കാരുമില്ല ചോദിക്കാൻ’ 
അവൾ കുഞ്ഞിനെ എനിക്ക് നീട്ടി. ഞാൻ എന്റെ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് നൊക്കി. ശരി മോളെ എന്നൊരു ചിരി. അതൊരു സമ്മതപത്രമാണു. എന്റെ നെഞ്ച്.. എന്റെ പാൽ ആരു കുടിക്കണമെന്ന് എനിക്ക് തീരുമാനിച്ച് കൂടെ. ഭർത്താവിനോട് ഈ വിഷയം സംസാരിക്കേണ്ടതേ ഇല്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ഉടുപ്പിന്റെ മുന്നുബട്ടണുകൾ ഊരി. അവൾ മുഖമിട്ട് വെപ്രാളത്തോടെ നെഞ്ചുരസ്സി.. മുലപ്പാലിന്റെ ആദിമമായ ഗന്ധം. അതിൽ ഉന്മത്തയായ് അവൾ ചുണ്ട് പിളർത്തി.. അവൾ പാൽ വലിച്ച് കുടിച്ചു. അടുത്ത ഒന്നരക്കൊല്ലത്തേക്ക് എന്റെ മോനൊപ്പം എന്നെ ഊറ്റിക്കുടിക്കാനുള്ള അവളുടെ കുഞ്ഞു കരാറിൽ ഞാൻ അവളുമായ് പാലൊപ്പിട്ടു….
‘എന്റെ മോൾ..അയ്യോ..’ സുജാതയ്ക്ക് സന്തോഷക്കണ്ണീർ പൊട്ടി..
‘അവളപ്പോൾ ആ ആറ് ദിവസവും പാൽ കുടിച്ചിരുന്നിരിക്കും… എനിക്കൊറപ്പാ’
സുജാത കണ്ണീർപുരണ്ട ചിരിയെനിക്ക് സമ്മാനിച്ചു…
അതൊരു വിശുദ്ധപശുവിന്റെ കഥയായിരുന്നു.. രണ്ട് അപരിചിത കുട്ടികളുമായ് മുലകുടിപ്പരിശമുണ്ടാക്കിയ ഒരമ്മയുടെ കഥ. ജീവിതകാലം മുഴുവൻ എന്റെ രണ്ട് മക്കൾക്കൊപ്പം ചേർത്തുപിടിയ്ക്കാൻ രണ്ട് കുട്ടികൾ കൂടി ഉണ്ടായ ഒരമ്മപ്പശുവിന്റെ മുലക്കഥ…
അതെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ എന്നെ ഗർവ്വിയാക്കി.. അവരുടെ ദേവതയാക്കി.. മുലകളെക്കുറിച്ചുള്ള സകല അപകർഷതകളും മാറ്റിയെറിഞ്ഞ്, അപമാനങ്ങളെ ചവിട്ടിക്കളഞ്ഞ് ഞാൻ അഭിമാനമുള്ള സ്ത്രീയായ് തലയുയർത്തി..
‘എന്റെ മുലയൂട്ട് പെണ്ണുങ്ങളൂടെ ദേവതേ’ ഇരുട്ടിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ കനലെരിയും പോലെ വന്യമായി തിളങ്ങി. അവൻ പ്രാവുകളെയെന്നവണ്ണം എന്നെ തൊട്ടു…. അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ പ്രേമം ഉമിനീരായ് മിനുങ്ങി. അവന്റെ പട്ടുമുടി ശീതീകരണിയുടെ തണുപ്പാർന്നിളകി… നീണ്ടവിരലുകൾ വിറച്ചു.. അവൻ എന്നെ അമർത്തി സ്പർശിച്ചു…
എന്റെ നെഞ്ചിലെ കരിനീലയടയാളങ്ങളിൽ അവൻ പ്രേമത്തോടെ ചുംബിച്ചു…